إضغط على الفعل في الأسفل لرؤية التصريف
| الضمير | الماضي | المضارع | الأمر | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد | الأمر - نون التوكيد |
| هُوَ | شَفَّى | يُشَفِّي | يُشَفِّيَ | يُشَفِّ | يُشَفِّيَنَّ | ||
| هِيَ | شَفَّيَتْ | تُشَفِّي | تُشَفِّيَ | تُشَفِّ | تُشَفِّيَنَّ | ||
| هُمَا - مذكر | شَفَّيَا | يُشَفِّيَانِ | يُشَفِّيَا | يُشَفِّيَا | يُشَفِّيَانِّ | ||
| هُمَا - مؤنث | شَفَّيَتَا | تُشَفِّيَانِ | تُشَفِّيَا | تُشَفِّيَا | تُشَفِّيَانِّ | ||
| هُمْ | شَفَّوْا | يُشَفُّونَ | يُشَفُّوا | يُشَفُّوا | يُشَفُّنَّ | ||
| هُنَّ | شَفَّيْنَ | يُشَفِّينَ | يُشَفِّينَ | يُشَفِّينَ | يُشَفِّينَانِّ | ||
| أَنْتَ | شَفَّيْتَ | تُشَفِّي | شَفِّ | تُشَفِّيَ | تُشَفِّ | تُشَفِّيَنَّ | شَفِّيَنَّ |
| أَنْتِ | شَفَّيْتِ | تُشَفِّينَ | شَفِّي | تُشَفِّي | تُشَفِّي | تُشَفِّنَّ | شَفِّنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | شَفَّيْتُمَا | تُشَفِّيَانِ | شَفِّيَا | تُشَفِّيَا | تُشَفِّيَا | تُشَفِّيَانِّ | شَفِّيَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | شَفَّيْتُمَا | تُشَفِّيَانِ | شَفِّيَا | تُشَفِّيَا | تُشَفِّيَا | تُشَفِّيَانِّ | شَفِّيَانِّ |
| أَنْتُمْ | شَفَّيْتُم | تُشَفُّونَ | شَفُّوا | تُشَفُّوا | تُشَفُّوا | تُشَفُّنَّ | شَفُّنَّ |
| أَنْتُنَّ | شَفَّيْتُنَّ | تُشَفِّينَ | شَفِّينَ | تُشَفِّينَ | تُشَفِّينَ | تُشَفِّينَانِّ | شَفِّينَانِّ |
| أَنَا | شَفَّيْتُ | أُشَفِّي | أُشَفِّيَ | أُشَفِّ | أُشَفِّيَنَّ | ||
| نَحْنُ | شَفَّيْنَا | نُشَفِّي | نُشَفِّيَ | نُشَفِّ | نُشَفِّيَنَّ |
| الضمير | الماضي | المضارع | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد |
| هُوَ | شُفِّيَ | يُشَفَّى | يُشَفَّى | يُشَفَّ | يُشَفَّيَنَّ |
| هِيَ | شُفِّيَتْ | تُشَفَّى | تُشَفَّى | تُشَفَّ | تُشَفَّيَنَّ |
| هُمَا - مذكر | شُفِّيَا | يُشَفَّيَانِ | يُشَفَّيَا | يُشَفَّيَا | يُشَفَّيَانِّ |
| هُمَا - مؤنث | شُفِّيَتَا | تُشَفَّيَانِ | تُشَفَّيَا | تُشَفَّيَا | تُشَفَّيَانِّ |
| هُمْ | شُفُّوا | يُشَفَّوْنَ | يُشَفَّوْا | يُشَفَّوْا | يُشَفُّنَّ |
| هُنَّ | شُفِّينَ | يُشَفَّيْنَ | يُشَفَّيْنَ | يُشَفَّيْنَ | يُشَفَّيْنَانِّ |
| أَنْتَ | شُفِّيتَ | تُشَفَّى | تُشَفَّى | تُشَفَّ | تُشَفَّيَنَّ |
| أَنْتِ | شُفِّيتِ | تُشَفَّيْنَ | تُشَفَّيْ | تُشَفَّيْ | تُشَفَّيِنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | شُفِّيتُمَا | تُشَفَّيَانِ | تُشَفَّيَا | تُشَفَّيَا | تُشَفَّيَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | شُفِّيتُمَا | تُشَفَّيَانِ | تُشَفَّيَا | تُشَفَّيَا | تُشَفَّيَانِّ |
| أَنْتُمْ | شُفِّيتُم | تُشَفَّوْنَ | تُشَفَّوْا | تُشَفَّوْا | تُشَفُّنَّ |
| أَنْتُنَّ | شُفِّيتُنَّ | تُشَفَّيْنَ | تُشَفَّيْنَ | تُشَفَّيْنَ | تُشَفَّيْنَانِّ |
| أَنَا | شُفِّيتُ | أُشَفَّى | أُشَفَّى | أُشَفَّ | أُشَفَّيَنَّ |
| نَحْنُ | شُفِّينَا | نُشَفَّى | نُشَفَّى | نُشَفَّ | نُشَفَّيَنَّ |
| الضمير | الماضي | المضارع | الأمر | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد | الأمر - نون التوكيد |
| هُوَ | شَفِيَ | يَشْفَى | يَشْفَى | يَشْفَ | يَشْفَيَنَّ | ||
| هِيَ | شَفِيَتْ | تَشْفَى | تَشْفَى | تَشْفَ | تَشْفَيَنَّ | ||
| هُمَا - مذكر | شَفِيَا | يَشْفَيَانِ | يَشْفَيَا | يَشْفَيَا | يَشْفَيَانِّ | ||
| هُمَا - مؤنث | شَفِيَتَا | تَشْفَيَانِ | تَشْفَيَا | تَشْفَيَا | تَشْفَيَانِّ | ||
| هُمْ | شَفُوا | يَشْفَوْنَ | يَشْفَوْا | يَشْفَوْا | يَشْفُنَّ | ||
| هُنَّ | شَفِينَ | يَشْفَيْنَ | يَشْفَيْنَ | يَشْفَيْنَ | يَشْفَيْنَانِّ | ||
| أَنْتَ | شَفِيتَ | تَشْفَى | اِشْفَ | تَشْفَى | تَشْفَ | تَشْفَيَنَّ | اِشْفَيَنَّ |
| أَنْتِ | شَفِيتِ | تَشْفَيْنَ | اِشْفَيْ | تَشْفَيْ | تَشْفَيْ | تَشْفَيِنَّ | اِشْفَيِنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | شَفِيتُمَا | تَشْفَيَانِ | اِشْفَيَا | تَشْفَيَا | تَشْفَيَا | تَشْفَيَانِّ | اِشْفَيَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | شَفِيتُمَا | تَشْفَيَانِ | اِشْفَيَا | تَشْفَيَا | تَشْفَيَا | تَشْفَيَانِّ | اِشْفَيَانِّ |
| أَنْتُمْ | شَفِيتُم | تَشْفَوْنَ | اِشْفَوْا | تَشْفَوْا | تَشْفَوْا | تَشْفُنَّ | اِشْفُنَّ |
| أَنْتُنَّ | شَفِيتُنَّ | تَشْفَيْنَ | اِشْفَيْنَ | تَشْفَيْنَ | تَشْفَيْنَ | تَشْفَيْنَانِّ | اِشْفَيْنَانِّ |
| أَنَا | شَفِيتُ | أَشْفَى | أَشْفَى | أَشْفَ | أَشْفَيَنَّ | ||
| نَحْنُ | شَفِينَا | نَشْفَى | نَشْفَى | نَشْفَ | نَشْفَيَنَّ |
| الضمير | الماضي | المضارع | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد |
| هُوَ | |||||
| هِيَ | |||||
| هُمَا - مذكر | |||||
| هُمَا - مؤنث | |||||
| هُمْ | |||||
| هُنَّ | |||||
| أَنْتَ | |||||
| أَنْتِ | |||||
| أَنْتُمَا - مذكر | |||||
| أَنْتُمَا - مؤنث | |||||
| أَنْتُمْ | |||||
| أَنْتُنَّ | |||||
| أَنَا | |||||
| نَحْنُ |
| الضمير | الماضي | المضارع | الأمر | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد | الأمر - نون التوكيد |
| هُوَ | شَافَ | يَشُوفُ | يَشُوفَ | يَشُفْ | يَشُوفَنَّ | ||
| هِيَ | شَافَتْ | تَشُوفُ | تَشُوفَ | تَشُفْ | تَشُوفَنَّ | ||
| هُمَا - مذكر | شَافَا | يَشُوفَانِ | يَشُوفَا | يَشُوفَا | يَشُوفَانِّ | ||
| هُمَا - مؤنث | شَافَتَا | تَشُوفَانِ | تَشُوفَا | تَشُوفَا | تَشُوفَانِّ | ||
| هُمْ | شَافُوا | يَشُوفُونَ | يَشُوفُوا | يَشُوفُوا | يَشُوفُنَّ | ||
| هُنَّ | شُفْنَ | يَشُفْنَ | يَشُفْنَ | يَشُفْنَ | يَشُفْنَانِّ | ||
| أَنْتَ | شُفْتَ | تَشُوفُ | شُفْ | تَشُوفَ | تَشُفْ | تَشُوفَنَّ | شُوفَنَّ |
| أَنْتِ | شُفْتِ | تَشُوفِينَ | شُوفِي | تَشُوفِي | تَشُوفِي | تَشُوفِنَّ | شُوفِنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | شُفْتُمَا | تَشُوفَانِ | شُوفَا | تَشُوفَا | تَشُوفَا | تَشُوفَانِّ | شُوفَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | شُفْتُمَا | تَشُوفَانِ | شُوفَا | تَشُوفَا | تَشُوفَا | تَشُوفَانِّ | شُوفَانِّ |
| أَنْتُمْ | شُفْتُم | تَشُوفُونَ | شُوفُوا | تَشُوفُوا | تَشُوفُوا | تَشُوفُنَّ | شُوفُنَّ |
| أَنْتُنَّ | شُفْتُنَّ | تَشُفْنَ | شُفْنَ | تَشُفْنَ | تَشُفْنَ | تَشُفْنَانِّ | شُفْنَانِّ |
| أَنَا | شُفْتُ | أَشُوفُ | أَشُوفَ | أَشُفْ | أَشُوفَنَّ | ||
| نَحْنُ | شُفْنَا | نَشُوفُ | نَشُوفَ | نَشُفْ | نَشُوفَنَّ |
| الضمير | الماضي | المضارع | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد |
| هُوَ | شِيفَ | يُشَافُ | يُشَافَ | يُشَفْ | يُشَافَنَّ |
| هِيَ | شِيفَتْ | تُشَافُ | تُشَافَ | تُشَفْ | تُشَافَنَّ |
| هُمَا - مذكر | شِيفَا | يُشَافَانِ | يُشَافَا | يُشَافَا | يُشَافَانِّ |
| هُمَا - مؤنث | شِيفَتَا | تُشَافَانِ | تُشَافَا | تُشَافَا | تُشَافَانِّ |
| هُمْ | شِيفُوا | يُشَافُونَ | يُشَافُوا | يُشَافُوا | يُشَافُنَّ |
| هُنَّ | شِفْنَ | يُشَفْنَ | يُشَفْنَ | يُشَفْنَ | يُشَفْنَانِّ |
| أَنْتَ | شِفْتَ | تُشَافُ | تُشَافَ | تُشَفْ | تُشَافَنَّ |
| أَنْتِ | شِفْتِ | تُشَافِينَ | تُشَافِي | تُشَافِي | تُشَافِنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | شِفْتُمَا | تُشَافَانِ | تُشَافَا | تُشَافَا | تُشَافَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | شِفْتُمَا | تُشَافَانِ | تُشَافَا | تُشَافَا | تُشَافَانِّ |
| أَنْتُمْ | شِفْتُم | تُشَافُونَ | تُشَافُوا | تُشَافُوا | تُشَافُنَّ |
| أَنْتُنَّ | شِفْتُنَّ | تُشَفْنَ | تُشَفْنَ | تُشَفْنَ | تُشَفْنَانِّ |
| أَنَا | شِفْتُ | أُشَافُ | أُشَافَ | أُشَفْ | أُشَافَنَّ |
| نَحْنُ | شِفْنَا | نُشَافُ | نُشَافَ | نُشَفْ | نُشَافَنَّ |